نامههاي زني موهوم

پيرمرد تنهاييبود كه بيشتر اوقات را در رخت خواب ميگذراند. شايعه بود كه او گنجي درخانهاش پيدا كرده است. يكي روز چند دزد وارد خانهي او شدند و به هر جاسر كشيدند تا بالاخره صندوقچه را در انبار پيدا كردند و آن را با خودبردند. آن ها در صندوقچه را باc كردند، اما توي صندوقچه فقط پر از نامهبود. تمام نامههاي عاشقانهاي كه پير مرد در طول زندگي اش دريافت كردهبود. دزدها اول خواستند نامه را بسوزانند، اما پس از كمي صحبت تصميمگرفتند آن ها را يكي يكي بر گرداند، يكي در هفته ... ازآن به بعد هر دوشنبه پير مرد منتظر ميشد تا سر و كلهي پستچي پيدا شود و به محض آني كهاو را ميديد، شروع به دويدن ميكرد. پستچي كه ديگر پير مرد را ميشناخت، نامه را در ست خود ميگرفت و پيرمرد هيجان زده را دور خود ميچرخاند وبا او شوخي ميكرد. پستچي ميتوانست صداي ضربان قلب پير مرد را بشنود كهاز شادماني دريافت پيام زني موهوم، ديوانه شده بود.

او نسبت بهديواري كه واقعا وجود داشت، مردهِاي بيش نبود. كيت جانسون بالاي مقبرهيياد بود مبارزان ويتنام ايستاده بود و انعكاس تصوير خودش را بر روي سنگسياه براق گرانيت ميديد. مردي درشت و بلند قد بود، با موهايي كه يك بارهبه خاكستري گراييده بود و چشمان سياه درشت. اسمش بر روي سنگ سياه حك شدهبود، كيت اورت جانسون ،يكي از هزاران تني كه در ويتنام مردند. اما اونمرده بود.

جنگ پايانگرفته بو . او به زادگاه خويش، شهري كه تازه از واندلها باز پس گرفتهبودند، بازگشته بود. شتابان از محلهاي تاريك ميگذشت. زني بازويش را گرفتو با لحني مستانه گفت: « مسيو كجا؟ ميياي بريم؟» خنديد و گفت:«نه پيرزن، با تو نه، دارم ميرم پيش نامزدم» اما بعد دقيق تر او را نگريست.كنار يك تير چراغ برق رسيده بودند. زن جيغ كشيد. كرد، شانههايش را گرفت واو را نزديك نور چراغ برد. انگشتانش در گوشت تن او فرو نشسته بود و ازچشمانش آتش ميجست. نفس زنان گفت:«اوه،جوئن»